insanoğlunun kaderidir bir topluluğa tâbi olmak. hiç bir ademoğlu tek başına yaşayamaz. çünkü muhtelif ihtiyaçları olur, bunları tek başına karşılayamaz. robinson cruise bile bir gün kurtulup kavuşacağı insanların umuduyla hayatta kalmıştır (eğer robinson denen herif gerçekse tabii).
insanlar başka insanlara neden ihtiyaç duyarlar? bu sorunun bir sürü cevabı var nitekim aklınıza geliyordur. şüphesiz ki bunların içinde en önemlisi sevmektir.
her insan birilerini sevmek ister. ve en güzel tarafı insan istediğini sevebilir. bu konuda bir kısıtlama söz konusu değil. istersen 4 tane karısı olan adama aşık olursun, istersen türkan şoray’a. istersen babandır tek sevdiğin, istersen teyzenin kızı aylin. nitekim kendi cinsine ilgi duyanlar bile olduğunu düşünürsek sevmek çok kolay ve özgür bir duygu.
ama insan evladının bu şekilde özgürce elde edemeyeceği, hatta çalışarak da elde edemeyeceği tek şey başka biri tarafından ‘sevilmek‘tir. çok iste, çok çalış, ışınlanmayı bulur, evin arka bahçesine keops piramiti dikersin. yellenerek ikiz kuleleri yıkar, tek mermiyle istediğin canı alırsın. ama ne yaparsan yap, bir insanın seni sevmesini sağlayamazsın, eğer o seni sevmek istemezse…
kimse tarafından sevilmeyen insan hiç görmedim şu 3 günlük hayatımda. o yüzden “kimse beni sevmiyor” söylemi de katiyyetle gerçek değildir.
şimdi ben yalnızım diyeceğim, yukarıda deminden beri anlattığım şeylerin hepsini bir kenara atmış olacağım. kendimle çelişeceğim. ama yalnızım!
yalnızım, çünkü beni sevenlerin sevgileri bana yetmiyor. doyumsuzluk değil benimkisi, umduğunu bulamamak. her seferinde tekrarladığım gibi harika bir ailem ve harika dostlarım var elbette ama kalbimin yarısını verebileceğim, hayatımı paylaşabileceğim, sevgisiyle gözümü kör edecek bir sevgilim yok. kalbinin yarısını alabileceğim, hayatını paylaşabileceğim, sevgimle gözünü kör edebileceğim bir sevgilim de yok.
olmak zorunda mı? değil. kısmet işi bu işler.. Allah nasıl takdir ederse öyle olur. 22 yılım yalnız geçtiyse vardır bunun bir hikmeti, yaradanın bir bildiği..
ama sıkıldım yalnızlıktan. doyasıya sevmek, doyasıya sevilmek istiyorum. içimden geldiği gibi, karşımdakini incitmeyeceğimden emin olarak, sakınmadan sevmek istiyorum. bunu yapabileceğim kimsem yok.
bu konu nereden mi esti? 22 nisanda mezuniyet balomuz var ve ben beraber gidebileceğim bir bayan arkadaş bulamadım. peki neden bulamadım? çünkü herkesin eşi/kavalyesi var. bunca yıldır yalnız yaşamışım, orada o ortamda sap gibi tek başıma olmak istemiyorum.
bir diğer sorun da artık hemen herkesin sevgilisi var. tüm yakınlarımın bir sevgilisinin olması demek, onların artık en yakını olmamam demek. bu da biraz üzüyor beni. elbette kimsenin mutluluğunda gözüm yok ama gün geçtikçe daha da yalnız kalıyorum. sevdiğim insanların mutlu olması beni onlardan da çok mutlu ediyor ama daha da çok yalnız bırakıyor. daha fazla şeyi yalnız yapmak zorunda kalıyorum, her zaman arayıp da ulaşamıyorum, bana daha az vakit ayırmalarına itiraz edemiyorum. ve malesef bu da bu doğanın bir kuralı. benim de sevgilim olsa dostlarıma daha az vakit ayırırdım. onları daha da yalnız bıraktığımı düşünür müydüm, bilmiyorum. sanmıyorum da. öyle olsa beni de bir düşünen olurdu.
o değil de bir kez daha içimi döktüm. hem de böyle bir mevzu ile. son zamanlardaki blogger tartışmalarını da göz önüne alacak olursam bu benim blogger gömleğimi(?) zedeleyebilir. olmadı bunalım pantolonumu(?!) giyer, adımı taşıyan bu adreste ve bu blogda takılmaya devam ederim.
zaten yalnızlık benim canımı acıtan…
