sosyal ağlardan dostluklara

22 Nisan 2009

her şey msn spaces ile başladı. sonra blogger ve wordpress geldi. sonra ek servislerle paylaşımlarımız arttı ve yeni insanlar tanıdık. sonra sektörel etkinliklerde yüzyüze tanıştık ama iş ilişkisi gibi oldu, samimiyete ulaşamadık. ama o elektriği aldık birbirimizden ve başka fırsatlar yarattık. sonra ilişkiler dostluklara dönüştü.

bu güne kadar bu samimiyetin doruk noktasında olan iki etkinliği bilirim. birisi Tunç‘un nevizade eğlencesiydi, diğeri blog yazarları mangalı oldu. bu iki buluşma her şeyin bir kenara bırakılıp beraber vakit geçirmek ve tanışmak, sevmek için en güzel fırsatlardı. nevizadeye gitmedim ama mangala katıldım.

gördüm ki insanın içindeki iyi niyet ve insanlık her şeyin önüne geçebiliyor. sevgili Can ve Şehnaz Paçacı çiftiyle tanışmamız bunun son örneği oldu. daha önce hiç tanışmadığımız, konuşmadığımız bu kişileri Elif‘le paylaşıp evlerimizde ağırladık. şehirdışından gelen diğer arkadaşları da Ömer evinde misafir etti. bildiğimiz kadarıyla misafirler de ev sahipleri de bu işten çok mutlu oldu.

elbette başka örnekleri de vardı. internet üzerinden tanışıp iş kuran, dostluk kuran, ilişki kuran çok sayıda tanıdığım insan var. huyum kurusun ben de sevilen bir insanım, sevenlerimden Allah razı olsun, daha bir çok dostumu internet üzerinden tanıdım. ama ilişkilerimizi internetle kısıtlı tutmadık; dertlerimizi, vaktimizi, tecrübelerimizi, sevgilerimizi paylaştık. birbirimize yardım ettik. zor günlerimizde destek olduk vs. hatta benim sadece blog yazılarıyla psikolog bulduğumu, yorum yazan kişilerle görüştüğümü falan da biliyorsunuz.

yani diyorum ki her yeniliği teknolojiyi özümüzce kullanmasını bildik, hayatımızı sanallaştırmadık. 10 yıl sonra pisişik güçlerle anlaşacak bile olsa yine özümüz aynı kalacak ve yürekten seveceğiz insanları..

her şey böyle güzel giderken elbette üzücü olaylar da yaşıyoruz. yine internet üzerinden tanıdığım, etrafımdaki bir çok insan tarafından da çok sevilen bir arkadaşım bizden uzaklaşmaya çalışıyor. telefonlara cevap vermiyor, internet üzerinden tüm irtibatı kesecek hamlelerde bulunuyor. biz dostluğumuzu bir fiziki yapıya büründürdüğümüzü düşünürken o soyutlamaya çalışıyor. halbuki yaşadıklarımızla biz o bölümleri çoktan atlamıştık. birbirimizi gerçekten çok sevmiştik. bildiğim kadarıyla zor günler geçiriyor ama bizlerden destek almak varken sırtını dönmesi hiç yakışmıyor. yardım edeyim, onun için bir şeyler yapayım istiyorum ama ulaşamıyorum. Allah hayırlısını versin…

bir de ünlülerin internet kullanma sevdası başladı ki olaylar iyice boka sardı. gerçek mi değil mi anlayamıyoruz ki; takdir edelim ya da eleştirelim. biz interneti bile gerçek samimiyete dönüştürebilen insanlarız, bu yüzden onlara inanmıyoruz. bu yüzden bizimle gelip tavla atmadığı sürece inanmayacağız malesef. ve onlar bu ortamı mecra olarak görmeye devam edecek. iyi niyetli olsalar bile yaşanmışlıklarıyla o seviyeyi sağlayabileceklerinden hiç umudum yok. dolayısıyla ağızlarıyla kuş da tutsalar biz inanmayacağız, sevemeyeceğiz. diye düşünüyorum ben…

biraz konu bütünlüğü sağlayamadım gibime geldi. normalde böyle dağınık yazmam bilirsiniz, affedin beni. zira hem mutlu hem kederliyim, halet-i ruhiyem bundandır.

siz siz olun, insanları sevin. sanal da olsalar, gerçek de olsalar…

Süleyman Sarıtaş 1952 – 2008

20 Kasım 2008

çok yoğun, ancak güzel etkinliklerle geçen günlerimin arasında acı bir haber vermek durumundayım. kendimi buna mecbur hissediyorum.

saygıdeğer, çalışkan ve tecrübeli dekanımız, TOBB ETÜ’ye kurulduğu günden itibaren büyük katkı sağlayan, “Ortak Eğitim” dediğimiz staj programımızın gelişmesinde kusursuz payı olan, sert ama sevecen yapısıyla bize babalık eden kıymetli hocamız Süleyman Sarıtaş’ı kaybettik. üstelik yine bizim için çalışırken Hakk’ın rahmetine kavuştu. ortak eğitim yapılacak şirketlerle görüşmek için gittiği istanbuldan dönerken, ankaraya 30 km kala geçirdiği trafik kazası sonucu ağır yaralandı ve ibn-i sina hastanesine kaldırıldı. ancak daha fazla direnemedi ve gözlerini yumdu.

kendilerinden aldığımız tek ders MÜH 100 (Mühendisliğe Giriş) idi. bölüme yeni başladığımızda, 1. sınıf 1. dönemde almıştık bu dersi. tabi o zamanlar bize anlattığı mühendisliğin temel bilgilerini pek anlamasak da geçen zaman içinde, son sınıfa yaklaşırken anımsıyor ve ne kadar doğru olduğunu düşünüyorduk.

kendileriyle kişisel diyalogum da kuvvetliydi. üniversitenin desteğiyle katıldığım etkinliklerin çoğunda kendisinin güvenini kazanmış olmam ve çabalarımı faydalı görmesinin, beni desteklemesinin etkisi büyüktü. En son olarak Akademik Bilişim 2008′e şahsi izni ve rektörümüzü iknasıyla katılmıştım. Ayrıca 4. Bilgisayar Mühendisliği Öğrencileri Kongresi’nde kullanmak üzere bir videosunu çekmiştim. o videoda da beni can-ı gönülden desteklediğini kendisi ifade etmişti. her sorunumuzda ve her yardım isteyişimizde elinden geleni yapmıştı. öğrencilerini dinleyen, yeni üniversite olması sebebiyle karşılaşılan sorunlarda öğrencilerine arka çıkan, önce onların menfaatini düşünen ve böylece bizi zor durumda bırakmak istemeyen ender hocalardandı.

kısacası üzerimizdeki emeği çok fazlaydı. bu yazıyı okuyacak olan okul arkadaşlarım abartı görebilirler ancak, durup düşündüğümüzde dediğim her kelimenin tamamen doğru olduğunu farkedeceklerdir. kendisine başvurup da sorununa çözüm bulamayan arkadaşımız var mıdır, bilemiyorum.

20 kasım 2008 perşembe günü önce okulumuzdaki törenle kendisine veda edeceğiz, ardından kocatepe camiinde öğlen namazına mütakip son görevimizi yerine getireceğiz. kendileriyle aynı gün vefat eden MHP milletvekili Gündüz Aktan’ın da cenaze namazı kocatepede kılıncakmış. umarız bir aksilik olmadan vazifemizi yerine getirebiliriz.

eğer mühendis olacaksak kendilerinin emeğini asla unutmayacağız, hayatımızın kalan kısmında öğrettiklerini uygulayacak ve kalbimizde yaşatacağız.

Allah rahmet eylesin, başımız sağ olsun, Allah ailesine ve dostlarına sabır versin.