Mücahit Yılmaz

Süleyman Sarıtaş 1952 - 2008

2008-11-19T22:56:50Z

çok yoğun, ancak güzel etkinliklerle geçen günlerimin arasında acı bir haber vermek durumundayım. kendimi buna mecbur hissediyorum.

saygıdeğer, çalışkan ve tecrübeli dekanımız, TOBB ETÜ’ye kurulduğu günden itibaren büyük katkı sağlayan, “Ortak Eğitim” dediğimiz staj programımızın gelişmesinde kusursuz payı olan, sert ama sevecen yapısıyla bize babalık eden kıymetli hocamız Süleyman Sarıtaş’ı kaybettik. üstelik yine bizim için çalışırken Hakk’ın rahmetine kavuştu. ortak eğitim yapılacak şirketlerle görüşmek için gittiği istanbuldan dönerken, ankaraya 30 km kala geçirdiği trafik kazası sonucu ağır yaralandı ve ibn-i sina hastanesine kaldırıldı. ancak daha fazla direnemedi ve gözlerini yumdu.

kendilerinden aldığımız tek ders MÜH 100 (Mühendisliğe Giriş) idi. bölüme yeni başladığımızda, 1. sınıf 1. dönemde almıştık bu dersi. tabi o zamanlar bize anlattığı mühendisliğin temel bilgilerini pek anlamasak da geçen zaman içinde, son sınıfa yaklaşırken anımsıyor ve ne kadar doğru olduğunu düşünüyorduk.

kendileriyle kişisel diyalogum da kuvvetliydi. üniversitenin desteğiyle katıldığım etkinliklerin çoğunda kendisinin güvenini kazanmış olmam ve çabalarımı faydalı görmesinin, beni desteklemesinin etkisi büyüktü. En son olarak Akademik Bilişim 2008′e şahsi izni ve rektörümüzü iknasıyla katılmıştım. Ayrıca 4. Bilgisayar Mühendisliği Öğrencileri Kongresi’nde kullanmak üzere bir videosunu çekmiştim. o videoda da beni can-ı gönülden desteklediğini kendisi ifade etmişti. her sorunumuzda ve her yardım isteyişimizde elinden geleni yapmıştı. öğrencilerini dinleyen, yeni üniversite olması sebebiyle karşılaşılan sorunlarda öğrencilerine arka çıkan, önce onların menfaatini düşünen ve böylece bizi zor durumda bırakmak istemeyen ender hocalardandı.

kısacası üzerimizdeki emeği çok fazlaydı. bu yazıyı okuyacak olan okul arkadaşlarım abartı görebilirler ancak, durup düşündüğümüzde dediğim her kelimenin tamamen doğru olduğunu farkedeceklerdir. kendisine başvurup da sorununa çözüm bulamayan arkadaşımız var mıdır, bilemiyorum.

20 kasım 2008 perşembe günü önce okulumuzdaki törenle kendisine veda edeceğiz, ardından kocatepe camiinde öğlen namazına mütakip son görevimizi yerine getireceğiz. kendileriyle aynı gün vefat eden MHP milletvekili Gündüz Aktan’ın da cenaze namazı kocatepede kılıncakmış. umarız bir aksilik olmadan vazifemizi yerine getirebiliriz.

eğer mühendis olacaksak kendilerinin emeğini asla unutmayacağız, hayatımızın kalan kısmında öğrettiklerini uygulayacak ve kalbimizde yaşatacağız.

Allah rahmet eylesin, başımız sağ olsun, Allah ailesine ve dostlarına sabır versin.

Bu yazının etiketleri: acı, ankara, bilgisayar mühendisliği, bilmök, cenaze, dekan, etkinlik, Gündüz Aktan, hayat, istanbul, kasım, kocatepe, kongre, mhp, mühendislik, namaz, ölüm, ortak eğitim, şirket, staj, tobb etü, tören, trafik kazası, veda, vefat

Benzer yazılar:

kasım-ı hicaz

2008-11-07T01:04:20Z

bazen her şey kötü gider hani. dünyanın en bahtsız adamı hissedersiniz kendinizi. bazen de en yalnız. bazen sorun sadece sizdedir. bazen bunu bilirsiniz, bazen bilmezsiniz. bazen bildiğiniz halde devam edersiniz. bazen bilmediğiniz halde durur, farkedersiniz.

bazen kafanız karışıktır. bazen canınız sıkkındır. bazen ne yapacağınızı düşünür de bulamazsınız, bazen ne yapacağınızı bilir de yapmazsınız. bazen böyle saçmalar, bazen fazla mantıklı olursunuz. bazen aşık olduğunuzu, bazen de kimseyi sevmediğinizi sanarsınız.

bazen bilirsiniz, bazen bilmezsiniz. bazen yaparsınız, bazen yapmazsınız. işi gücü bırakıp derdinizden içersiniz.

bazen hicaz dinlersiniz bazen rast.

yine hicaz günümdeyim. hatta ayımdayım. sorular, sıkıntılar, yalnızlık…

eskiden yalnız olduğumda diğer yalnız dostlarım var diye rahatlatırdım içimi, artık yalnız dostum kalmadı. tamamen yalnızım artık. biraz da bundan hicaz şarkılar..

nolucak lan bu okulun sonrası, diye düşünmelere başladım. ne olacağını bilsem de, kendime güvensem de. adet böyleymiş ya, soruyoruz işte.

bir de bazen sevildiğimi duymak istiyorum, bildiğim halde. sanırım kışa girerken -ki girdik sanırım- grip aşısı olursunuz ya, öyle bir şey işte. ihtiyacım var bu kışı atlatmak için. seviyorsanız söyleyin olur mu? düşünmekle uğraştırmayın beni. zira pek de üşengecim bu aralar.

ama kasım güzeldir. hiç kötü kasım geçirmedim ben. bu sene de öyle olsun diye niyazım. alnımızda ne yazıyosa o.

bilişim, girişim veya ona benzer yazılara alışmış okuyucularım, mazur görün bu seferlik. blogum da olmasa derdimi dökemez oluyorum bazen. hem bir garibin derdini dinlemiş oldunuz, fena mı oldu?

ama başlık fena oldu, beğenmedim.

Bu yazının etiketleri: bazen, ben, bilişim, blog, dost, ev, grip, iş, kasım, saçma, şarkı, sevmek, sorun, yalnızlık

Benzer yazılar:

hayallerim olmadan asla!

2008-09-21T05:46:41Z

sevgili ortağım (hı? ne?) Mehmet Cihangir mimlemiş beni, hayallerimi sormuş. tam da buna benzer bir şeyler yazmak isterken isabet oldu.

yazılarımı okuyanlar bilirler, bir amaç uğruna çaba sarfediyorum ve başaracağıma inanıyorum. inanmak başarmanın yarısıdır derler ya, inanmanın yarısı da hayal kurmaktır!

bir şeyi başarmak istiyorsanız henüz başarmamışsınız demektir. henüz mevcut olmayan ama arzulanan şey hayaldir. önce hayal kurarsınız, sonra hayalinizi gerçekleştirmek için çalışırsınız. bir hayaliniz yoksa amacınız da yok demektir. o zaman çalışmanıza gerek olmadığını gönül rahatlığıyla söyleyebilirim. uğraşmayın boşuna.

niye hayal kurarız? çünkü isteriz ama yoktur henüz. eğer sahip olursak ve/veya gerçekleştirirsek neler olacağını kurgularız. bu durum, insanın kendini motive etme biçimidir. böylece o amaç için çalışma verimimiz artar.

bu tanımları verdim çünkü hayal denen şeye bakış açımı vurgulamak istedim. kurduğum hayalleri anlatırken beni daha iyi anlamanızı istedim.

hayal…

beş - altı yaşlarımdaydım, bilgisayarla tanışmıştım. büyük merak uyandırmıştı bende ve ilgilenmiştim. biraz daha büyüdükçe biraz daha bilinçlenerek hayal kurmaya başladım. o şeyi kullanarak büyük işler yapmalıyım dedim kendime. “bütün dünya tanımalı beni. işte bunu mücahit yaptı demeliler. ve o şey ülkeme, milletime faydalı olmalı. adımı duyurmalıyım ama ülkemin adını da duyurmalıyım. dünyadaki herkes bilmeli.”

o yaşlardaki bir çocuk için birkaç örnek vardı. Naim Süleymanoğlu vardı. güçlüydü ve dünya şampiyonuydu. boyu kısaydı ama en ağır halteri o kaldırıyordu. Galatasaray avrupa şampiyonu olmuştu. bütün büyük takımları yenmişti. Popescu penaltıyı attığında Galatasaray armasını öpmüştü. Taffarel penaltı kurtarınca armayı öpmüştü ve ağlamıştı. Hakan Şükür, Arif Erdem, Hakan Ünsal ellerini açıp dua ediyordu. Bülent Korkmaz’ın kolu kırılmıştı ama mücadele ediyordu. ve o inanç Galatasaray’ı şampiyon yapmıştı. avrupanın en büyüğü olmuştu.

Barış Manço vardı bir de rahmetli.. dünyayı gezerdi. bir çok ülkeye onunla gitmiştim. ekvatora gittiği program hala gözümün önünde. bir adımda kuzey yarımkürede, bir adımda güney yarımküredeydi. bir çok kez Japonya’ya gitmişti, televizyonda izlemiştim; bütün Japonya sokağa dökülmüş, dökülmekle kalmamış ellerinde Türk Bayraklarıyla Barış Abi’yi selamlıyorlardı. rahmetlinin konseri vardı orada. tüm salon gülpembeyi söylemişti. hepsi japondu, anlamıyorlardı sözlerini belki ama hepsi bir ağızdan “dağlar dağlar” diyorlardı. rahmetli kendini sevdirmişti, herkes onu ve ülkemizi öğrenmişti. ellerinde bayrağımız, dillerinde türkümüzü söyleyecek kadar sevmişlerdi.

ben de öyle olmalıydım! bunu Barış Abi de demişti. büyüyün ve benden sonra buraları gezmeye devam edin demişti. sanki bana demişti bunu. ve ben yıllar sonra bir blog yazısı yazarken şu hayatta beni en çok etkileyen kişinin o olduğunu farkedecektim.

benim seçtiğim alanda ise tüm dünyanın bildiği bir kaç isim vardı. Bill Gates en meşhuruydu. bir de macintosh denen bilgisayarların sahibi olan bir adam vardı. o bilgisayarlardan her yerde yoktu ama sahibi ünlü biri diyorlardı. bir çocuğun gözüne çarpan iki kişi. ama ülkemde yoktu böyle meşhur olan kimse. herkesin tanıdığı biri.. bu beni daha da hırslandırıyordu. başarılmış bir başarıyı elde etmek keyif vermez muzaffer olana. muzaffer olana derken, gerçekten zaferler kazananlara. ilk kez yapmaktadır keramet. zafer o zaman keyiflidir.

1997 ve 1999′da iki kez yurtdışına çıktık ailece; almanyaya, münihe gidiyorduk babaannemin yanına. bu sefer ben de görecektim avrupayı, başka bir ülkeyi. üstelik gelişmiş bir ülkeyi. babam sağolsun bol bol müze ve şato gezdirdi. bir de bisiklet aldı bana. münih’te her yerde bisiklet yolu vardı. sadece yol değil, insanların saygısı ve bisikletler için trafik kuralları hatta ışıkları vardı. çok fazla gezememiştim lisan bilmediğim için, korkmuştum ama yine de kendimce takılıyordum.

bir gün afgan bir çocukla tanışmıştım. bildiğim birkaç kelime ingilizce ile konuşmaya çalışmıştım. ben de bilmiyordum o da bilmiyordu zaten ingilizceyi. ama oynardık beraber. basket, futbol. konuşmasak da oluyordu. bir şekilde anlaşıyorduk. o benim ilk yabancı arkadaşımdı. adını bile bilmiyordum ama türkiye dışına çıkmıştım ve türkiye dışından bir arkadaşım olmuştu. mutluydum.

çocukluğuma indim farkettiyseniz. ama inandığım ve uğruna çabaladığım hayalimi o zaman kurdum ben. zerre kadar değişiklik yok hala. hala yatağıma yattığımda aynı hayali kuruyorum. aynı rüyaları görüyorum.

o büyük hayale ulaşmak için yapmam gereken bazı şeyler olduğunun farkındaydım. bir çocuk için iyi bir eğitim almak çok büyük bir kısmını teşkil ediyor zaten. bilgisayar mühendisi olmalıydım. bunun için yapmam gerekenler vardı. genelde plansızdım. veya olması gereken plana bağlı değildim. o amaca ulaşıyordum ama usülü bazen acı veriyor bazen çok kolay oluyordu. işte bu kısmı kaderdi. ben elimden geleni yapıyordum. bazen yanlış bazen doğru.. ama ülküme ulaşmak adına birşeyler yapıyordum. kısmetimse oluyordu, değilse olmuyordu. yapamayınca çok üzülüyordum ama kısmetim olmamasını sonradan anlıyordum. çünkü kazandığım bir boy küçük zafer sonuçta daha hayırlı oluyordu.

ama bütün çocukluğum ve gençliğim bilgisayar mühendisi olma çabasıyla geçti. kazandım okulu ve bilgisayar mühendisi olma imkanını. ama bir şeyler ters gidiyordu işte. çalışmak için istek oluşmuyordu içimde. derslerimi umursamadığım oluyordu ama mesela bir etkinlik düzenleyecek olsam tüm gücümle çalışabiliyordum. kunduradan ayaklarım yara oluyordu ama yine de koşturuyordum. ama derslerde aynı azim yoktu.

sonra psikologumla tanıştım. o kısmı da bildiğinizi umuyorum, eski yazılardan okuyabilirsiniz. 3. seansta bana hayattaki amacımı sordu. son iki sene üzerinde çalıştığım web alanında projeler yapmak ve adımı duyurmak istediğimi söyledim. nasıl yani, açıkla biraz dedi. birkaç cümle kurduysam da saçmaladığımı farkedince sustum. bana bir kağıt hazırladı: vizyonumu, misyonumu, hedefimi, nasıl yapacağımı ve kendimi nasıl denetleyeceğimi yazmamı istedi.

işte o gün farkettim içinde bulunduğum durumu. hayallerim vardı evet. ama bu hayali en son ne zaman düşündüğümü düşündüm. bulamadım! üniversite yıllarında arıyordum, ama bulamıyordum. en son öss’ye çalışırken düşündüğümü farkettim. ve sonuçta başarmıştım. ama o günden sonra bu hayali tekrar kurmamıştım.

üzüldüm önce. dedim boşa geçirmişim yıllarımı. 3. sınıfa gelene kadar amacım uğruna birşey yapmadığım için suçladım kendimi. sonra başka birşeyi farkettim; aslında amacım uğruna çalışmaya devam etmiştim. derslerimin kötü olması benim amacımdan uzaklaştığımı göstermezdi! hatta bir çok kulüp, topluluk, dernek, kongre ve çalışma grubunda yer alıyordum. yani kendimi tanıtmaya başlamıştım. blogumla da bunu yapıyordum. yani çalışmak istediğim web alanında da adımı duyurmaya başlamıştım.

ama birşeyler eksikti. bursum eksikti, param noksandı, kendime güvenim neredeyse kalmamıştı. ama daha başka bir şeyler eksikti. sonra farkettim ki ortada birşey yok. hani kendimi tanıtıyorum ama yanlış yapıyorum. çünkü hayallerimi ortaya koyamıyordum. yani konuşuyordum ama boş konuşuyordum. icraat yoktu, tabiri caizse. kendimi tanıtacağım dünyaya ama ne ile? ortaya bir şey koymalıydım. Naim Süleymanoğlu halter kaldırıyordu. Bülent Korkmaz futbol oynuyordu. Barış Manço şarkı söylüyordu. ben ne yapıyordum? sadece konuşuyordum! peki bunun ülkeme ne faydası vardı? hiç!

işte o gün farkettim ki adımı duyuracağım bir proje olmalı. birşeyler üretmeliyim. başarılı olmak için sadece konuşmamalı, yeteneğimi ve inancımı ortaya koymalıyım. bir şekli şemali olmalı dedim. ülkeme faydalı olmalı dedim. şimdiye kadar bu sayede başarılı olmuştum. ama şimdi bu yüzden başarısızdım.

yazısını okuduğunuz bu adam gün geçtikçe hayaline daha çok yaklaşıyor. bu sefer üreterek. ürettiklerinden güç alarak. ürettiklerini paylaşarak. yakında onları da duyacaksınız…

elbette ki her şey güllük gülistanlık olmuyor. hatta olmamalı. çile çekmeden kazanılan zaferin manası yoktur, çünkü zafer yolunda çekilen çile kutsaldır! hiç başarısız olmadan başarılı olan hiç kimse yoktur! işte bu yüzden sevgili ailem, şimdi sıkıntı çekiyoruz ama buna değecek, göreceksiniz. yüzünüzü kara çıkarmayacağım inşallah.

sevgili okurlarım, sizlerin de farkında olmadan bile uğruna çalışacağınız hayaller kurmanızı diliyorum!

yok mu başka hayalim? vallahi yok. bunları gerçekleştirince zaten yeni hayaller kurmam gerekecek, yaşamaya devam edebilmem için.

az daha unutuyordum, ben de mimlemeliyim. çok sevgili arkadaşlarım, can dostlarım, kardeşlerim Fatih Aktürk ve Elif Yapar‘ı mimliyorum. hayallerime giden yoldan sapmamam için ellerinden geleni yapıyorlar ve ne olursa olsun beni destekliyorlar. onlar olmasa yapamazdım. çoğu zaman onların desteğiyle ayakta kalıyorum, düşersem de hemen arkamda onlar oluyor, kaldırıveriyorlar, sağolsunlar. ben biliyorum hayallerini ama yine de paylaşmalarını istiyorum. umarım kırmazlar beni. bir de hemşehri kıyağı geçeyim ve Esat‘ı mimleyeyim. bakalım onun hayalleri nelermiş.

Bu yazının etiketleri: acı, ailem, almanya, amaç, annem, Arif Erdem, babam, Barış Manço, başarmak, ben, bilgi, Bill Gates, bisiklet, blog, Bülent Korkmaz, burs, çaba, dost, elif, fatih, galatasaray, Hakan Şükür, Hakan Ünsal, hayal, hayat, inanç, macintosh, Mehmet Cihangir, mim, münih, Naim Süleymanoğlu, plan, Popescu, proje, psikolog, rüya, steve jobs, zafer

Benzer yazılar:

nüfus cüzdanı nasıl çıkarılır?

2008-09-06T23:24:23Z

baştan söyleyeyim, acayip kolay çıkarılır. öyle böyle değil çok kolay. çıkarınca “bu mu yani?” dersiniz.

efendim çeşitli sebeplerden ötürü çıkarmanız gerekebilir. ben samsuna gittim geçen hafta günübirlik, noterde bir işim vardı. nüfus cüzdanımı ankarada unutunca ankaraya gidip gelmekten daha kolay olacak diye yenisini çıkardım.

ihtiyacınız olacak şeyler:

herhangi bir muhtar
herhangi bir nüfus müdürlüğü (e-devletin gözünün yağını yiyim.)
2 adet vesikalık fotoğraf
muhtardan alınacak bir kağıt
3 YTL
bilmeyenler için T.C. Kimlik No

öncelikle çıkarmak için bir belgeye ihtiyacınız var. bunun adı nüfus cüzdanı istek formu gibi bişeydi. hatırlamıyorum. edineceğiniz yer ise muhtarınız. adrese dayalı nüfus kayıt sisteminde ankarada gözükmeme rağmen samsundaki mahallemizin muhtarı bana bu belgeyi sağladı. babamı tanıyordu, bilmiyorum etkisi var mı? her muhtar çıkarabiliyor mu bu istek kağıdını, tam olarak anlamadım. bizimki sorgusuz sualsiz yazdı, zannımca hepsi yazıyordur. çünkü o belgede o mahallede oturduğunuza dair bir kanıt istenmiyor. o mahalleden bir adres yazmanız gerekiyor. ben ev adresimi yazdım. kısacası bir şekilde o mahallede oturduğunuzu göstermeniz lazım. adrese dayalı kayıt sisteminden kontrol eden yok.

formu dolduruyorsunuz, bir adet vesikalık resmi yapıştırıyorsunuz ve muhtar mühürlüyor. bu belge bu kadar. sonra bu belgeyi alıp herhangi bir nüfus müdürlüğüne gidiyorsunuz. nüfus cüzdanı çıkarılacak daireyi buluyorsunuz ki zaten bariz bir şekilde ortada oluyor. gidip belgeyi, bir adet daha vesikalık fotoğrafı veriyorsunuz. 3-5 dk içinde basıp, soğuk damgayı vurup 3 YTL karşılığında teslim ediyorlar. bu aşama sıra olmazsa 3 dk sürüyor.

yeni nüfus cüzdanınızı güle güle kullanın.

dikkat edilmesi gerekenler:

eğer cidden kaybettiyseniz gazeteye ilan vermeli ve o gazeteyi saklamalısınız. kimliğinizi yolda bulan birisi kimliğinizi kullanarak adınıza şirket vs. kurmak suretiyle türlü yasadışı faaliyet göstererek canınıza okuyabilir. ilan verdiğiniz takdirde kimliğin geçersiz olduğunu kanıtlamış olursunuz.
benim gibi ihtiyaçtan çıkardıysanız eskisini güzelce imha etmelisiniz. seri numaraları farklı olduğu için bir geçerliliği kalmıyor. hatta olası kontrollerde şüpheli konumuna düşebilirsiniz.
TC Kimlik Numaranız nüfus cüzdanınızda bulunmuyorsa mutlaka değiştirmelisiniz.

yakın zamanda çıkarmış olanlar bu süreci bilirler zaten. gayet kolaylaştı internet sayesinde ve baskının heryerde yapılabilmesi sayesinde. eskiden hatırlarım, birkaç hafta beklerdik. ayrıca el ile doldurulurdu. kaplama ve mühür için günlerce beklemek durumunda kalırdık. hey gidi yıllar…

Bu yazının etiketleri: adrese dayalı kayıt sistemi, ankara, fotoğraf, mahalle, muhtar, nüfus cüzdanı, nüfus müdürlüğü, samsun, T.C. Kimlik No, vesikalık

Benzer yazılar:

ortaya karışık son vaziyetim

2008-09-06T22:46:22Z

bu sefer farklı bir tarzda yazacağım. çeşitli gelişmeler var hayatımda ve her biri bir yazı edecek kadar uzun değil. buyrun:

stajım bitti, şirket sitesinin bazı ufak ihtiyaçları var onlarla ilgilenmeye devam ediyorum. wordpress ile yapılmış güzel bir cms örneği oldu. içerik tamamlanmadığı için yayına almadık ancak testlerimde arama motorlarına yönelik harika sonuçlar elde ediyoruz.

yaz tatilim 10 gün sürdü. istanbuldan samsuna geçtim. 10 gün kalıp evde ankaraya geldim. çünkü eve çıktım! konutkentte güzel bir sitede şirincek bir evde kalıyorum. yurttan eşyalarımı çıkarıp eve yerleşmek için erken geldim, 1 hafta kaldım.

bursum halen kesik olduğu için tekrar senet imzalamam gerekti. okulun ücretini okula borçlanmış oldum. 2.50 ortalama yaparsam senet iptal olacak. senedi okuldan alıp samsuna gittim geldim günübirlik.

ramazan geldi hoş geldi. mutluyum.

ev için birkaç eşya aldım. bir kanepe, bir masa bir de tekerlekli sandalye. bir de bez elbise dolaplarından alacağım. kendi home office‘imi kuracağım :)

sevgili Mehmet Cihangir güzel bir teklif yaptı. son yazılarımdan etkilenmiş olacak ki :) Web Girişim blogunda beraber yazalım dedi. severek kabul ettim. webgirisim.wordpress.com’dan kendi domainine taşıdık. teknik kısımlarıyla elimden geldiğince ilgilendim. tam yazı yazacaktım ki, bir gece yarısı yaptığımız beyin fırtınası ile formatı değiştirmeye karar verdik. yakında duyuracağız. umarız vatana millete faydalı, web üzerinden girişim yapacaklara ışık tutan bir yapı çıkacak ortaya. umutluyuz.

8 eylül pazartesi okulum başlıyor. bu dönem alacağım dersler:

web veritabanı sistemleri (bildiğimiz temel web konuları: html, css, js, php, xml)
yazılım mühendisliği
işletim sistemleri
veri madenciliği (teknik seçmeli)
semantik web (teknik seçmeli, yüksek lisans dersi ama verirlerse alacağım)
bitirme projesi
almanca 5

tahmin edeceğiniz üzere tam benlik derslerim var. semantik webi de alabilirsem muhteşem olacak. mesleğimi sürdürmek istediğim alanda ilk defa bu kadar çok ders alacağım.

22″ monitör istiyorum, ama pahalı. bakmak lazım çaresine.. var mı hediye etmek isteyen :)

bitirme projem için domain seçiyoruz ortaklarımla. umarım güzel bir şey olacak. çok heyecanlıyım.

friendfeed harika bir şey. acayip faydasını görüyorum son zamanlarda. çeşitli teklifler, gündemi yakından takip etme olanağı, insanlarla doğrudan etkileşim kurabilmek harika. tek kötü yanı benim ankarada olmam. e-tohum gibi etkinlikleri kaçırmam. ama ankarada olmanın da faydaları var tabii ki, yakında göreceksiniz.

iş aramaya devam ediyorum. görüşeceğim bir kaç büyüğüm var. ankaradaki talebe arz ile cevap verip hem güzel işler yapmak hem de parayı götürmek istiyorum.

sanırım bu kadar…

sonradan ekledim, şahika uyardı sağolsun :)

yemek yapmayı öğreniyorum! makarnayı öğrendim ilk olarak. 3. yapışımda tencereye yapışmadı. sırada menemen var :)

hoşçakalın efenim…

Bu yazının etiketleri: almanca, ankara, ben, bilgisayar mühendisliği, bitirme projesi, blog, burs, cms, e-tohum, etkinlik, ev, friendfeed, hayat, iş, işletim sistemleri, konutkent, lisans, makarna, para, proje, ramazan, samsun, semantik web, şirket, umut, veri madenciliği, web girişim, web veritabanı sistemleri, yazılım mühendisliği, yemek, yurt

Benzer yazılar:

bu bahar aşka hazır

2008-08-31T22:01:57Z

benim için çok önemli olan bir şiir ve en az onun kadar harika olan müziğiyle ruhumu alıp götüren bu eseri paylaşmak istedim. çok fazla söz söylemek, yorum yapmak istemiyorum. kendi hikayenizi uyarlayın, sizin için de anlamlı olsun…

şiir yılmaz erdoğan’dan, müzik sezen aksu’dan. muhteşem…

Bu Bahar Aşka Hazır - Yılmaz Erdoğan

her yağış bir başka kalkışmaya gönüllü
ve kim neye erse bu geçişte
bir tomurcuk bir gözyaşı mutluluk işte..
her bahar arifesinde korkulu bir kimsesiz gecenin
aklım elim yüreğim kirişte
hep biraz korku biraz yalan telefon seslerinde..

ya yine boş koridor islaklığıysa ve beton efesi
bütün fakir çocukluklarda..
ama herşey sırasını beklerken
mukaddes bir kuytuda
senden umut kesenin hüzün kesesinde bir yavru
herhangi bir anne kadar kanguru

işte bahar işte sevda işte tomurcuk bir bakıma
ağzım mavi ıslaklığının uçurumunda
rüyayla gerçeğin arasında
hep iyinin aşkın tarafında
ve değmediğim yerin kalmayıncaya
bu bahar sonsuza tomurcuklanmaya
ben sana sen çatlak bir anadoluyu kucaklamaya
bu bahar aşk için hazır
hazır vazgeçmeye
adının bile baş harflerinden
kayıtsız bir sarhoşluğun her gün erkenden sabah oluşundan
her şeyi biraz şakalaştıran bakışından
şakadan başka izahı olmayan bu kalp ağrısından
ve bahanesi bir yürek bir et
bir bedenin içine girmek!

hazır bu bahar
akılsız bir yeşermenin şahane hasadına
hazır nur topu bir yaşama sevincini kundaklamaya..

unutma baharda çiçek olan
meyvedir yaza….
bu erik tanesi bu şakacı bahar çiçeği
her dem taze kalsa…

Bu yazının etiketleri: aşk, ben, korku, meyve, mutluluk, rüya, sevda, sezen aksu, umut, unutmak, yılmaz erdoğan

Benzer yazılar:

süper ama berbat meslek: “internet girişimcisi”

2008-08-03T17:11:36Z

Burak Büyükdemir yazmış, önce onu okuyun. o yazıya yorum yapacaktım, konu özele kayınca burada yayınladım. gidin yazıyı okuyup gelin :)

bu konuda bir yazı blogumda taslaklarda bekliyordu, tamamlamamıştım. buradan paylaşayım ben de kafamdakileri.

tespitler harika. ki zaten çoğu zaman karşılaştığımız mevzular. insanlara ne yaptığımızı anlatmak oldukça zor. işte bu yüzden bilgisayar mühendisliği okuyorum ben. biraz açayım..

çocukluğumdan beri bu işi yapmak istiyorum. bilgisayar ile ilgili birşeyler yapmak, ‘büyük adam olmak‘ istiyordum. ama bunu insanlara anlatmanın zor olacağının da farkındaydım. özellikle lise çağına geldiğimde insanlar elle tutulur bir meslek görmek istiyor. sınav sonuçları açıklandığında şehrin muhtelif yerlerine asılacak dershane reklamlarına koyabilecekleri bir isim, bir üniversite, bir meslek istiyorlar. ailelerimiz de keza öyle.

ama haklılar da bir yerde. hani çocuklar oynarken bağıran anneler vardır, ‘oğlum düşersin bir yerini kanatırsın’ vs. bu da onun gibi bir şey. zamanında çok zorluklar çekmişlerdir, bizim çekmemizi istemezler. sıkıntı yaşayacağına bir okulu bitir, elinde maaş olsun. hele anne baba memursa tamam zaten..

biz ne yapıyoruz, cengaverlik yapıyoruz. kanımız yerinde durmuyor. girişmek istiyoruz. başarılı olmak istiyoruz. bir yandan kendimizi geliştirerek altyapı oluşturuyor, bir yandan da fikirler üretiyor, dünyayı değiştirebileceğimize gönülden inanıyoruz. ben yapabilirim mesela. çok ciddiyim. çok başarılı olabilir, Times’a kapak olabilirim. dünya beni konuşuyor olabilir. hatta 2-3 sene içinde de olabilir bu. yeter ki isteyeyim. aksini iddia eden?

bu durumun böyle olacağını size mevcut eğitim sistemi öğretiyor. iyi bir üniversite için iyi bir lise kazanmak gerekiyor. ben de bu sisteme kurban olmadan, ama kurallara göre oynayarak ilerlemeye çalışıyorum. çok şükür Allah’a, fen lisesi okudum, bilgisayar mühendisliği kazandım. bursu kestirmesem çok da sorun olmazdı aslında ama öyle de bir kaza oldu. neyse, şunu diyeceğim; madem girişimci olmak istiyorum; 1-2-3-5-10-20-100(oha) milyar maaşa kanaat etmek istemiyorum, kendi işimi kurmak istiyorum, girişimci olup çok başarılı olmak istiyorum. ailemin desteğine de ihtiyacım var neticede, onlarsız kimse bir şey yapamaz. hiç umursamasalar yapılır da, bizi böyle düşünen ailemiz varsa onlarsız yapılamaz. yani evladını koruyon kollayan, onun iyiliğini düşünen bir aileye sırt çevirmek olmaz. işleriniz rast gitmez.

baktım olaylar böyle gelişecek, üniversitemi seçerken mükemmel bir fırsatla karşılaştım. bölüm zaten bilgisayar mühendisliği olacaktı, 18 tercihin 17si o yöndeydi ve 30 puan altıma kadar yazmıştım. öss günü gazetelerde üniversitemin ilanını gördüm. girişimci yetiştirmek istedikleri yazıyordu. tamam dedim ben buraya gidiyorum. hiç öğrencisi yoktu, ilk defa alıyordu. araştırdığımda hala şantiye halinde olduğunu gördüm. nitekim ilk seneyi de şantiyede okuduk. ama geriye dönüp baktığımda çok memnunum. 4. sınıfa geçiyorum, kafamdaki fikri bitirme projesi olarak kabul ettiler, ihtiyaçlarımı da karşılayacaklarını taahhüt ettiler. yani yatırımcıya gerek kalmadı. iş bana düştü, çalışıp projemi gerçekleştirmem gerekiyor. ondan önce de 3. sınıfta aldığımız ‘girişimcilik ve liderlik‘ dersinde kağıt üzerinde şirket kurmamız istendi. fikri ortaya koyup karlılık oranını hesaplattılar. aynı fikri orada da kullandım. o dersin hocası da fikri beğendi ve bana başarılar diledi.

okulu ikna ettiğim bu girişimcilik projesini ailemle paylaştığımda ise tatminkar bir cevap alamıyorum. bana o kadar inanmıyorlar. hele ki burs kaybeden ve alttan dersi olan bir öğrenci olduğumu da göz önünde bulundurursak, haklılar da. projeyi aileme de kabul ettirebilmek için bitirme projesi olarak okula sundum. ama şöyle bir bakış açıları var, projesini yapamasa da, girişimci olamasa da hiç değilse bilgisayar mühendisi olacak. öyleyken de aç - açıkta kalmaz heralde diyorlar. hatta sonuçta bilgisayar mühendisi olacağım diye derslerim iyi olsun istiyorlar ve projeden ziyade derslere odaklan diyorlar.

burak yazıda demiş ya, ilgili kişilerden önemli fikirler alın, gerisini çok da önemsemeyin diye; tunç abiyle aramda geçen diyaloga istinaden yazdığım yazı çevremdeki insanların oldukça tepkisini çekti. neden umursuyorsun dediler. diyemedim ki seni önemsemiyorum, onu önemsiyorum diye.. çünkü beni anlayabilecek olan ve yapıcı eleştiride bulunabilecek olan kişi oydu. adam ‘fikir atölyesi 2.0‘. başkası dese tekme tokat saldırırdım muhtemelen. ama bu ağır sözler, benim için çok yapıcı bir eleştiriydi.

cuma akşamı sinan ata’nın organizasyonuyla, ‘web gençliği buluşması‘ adı altında bir grup arkadaş ile toplandık. orada ise daha yolun başında ama çok yol almış kişiler vardı. daha 17-23 yaş aralığında ama eskiden beri bilgisayarla haşır neşir olmuş, çeşitli girişimlerde bulunmuş bu kişiler genel olarak, ‘istersek yaparız, yeter ki girişimcilik olsun içimizde‘ diyorlardı. orada pek konuşmadım çünkü konuya pek uymuyordum. o insanlarla girişimlerimiz adına vazgeçtiğimiz şeyler farklıydı. onlar yeri gelince okuldan, yeri gelince paradan, ya da daha başka şeylerden vazgeçmişlerdi. ben ise en değerli şeylerden vazgeçmiştim. benzer ülkülerle yürüdüğümüz hayat yolunda gençliğimden, çocukluğumdan vazgeçmiştim. ilkokul, ortaokul ve lise yıllarım ders ve sınav kitaplarının arasında geçti. lisede bilgisayardan vazgeçtim, bilgisayar mühendisi olmak için. daha ötesi var mı?

ben girişimi mektebiyle yapmak istedim. şimdiye kadar tüm hedeflerime ulaştım. bazen istediğim şekilde olmadı ama Allah’ın sevgili kuluymuşum ki daha hayırlıları oldu. hem de başardığım şeylerde (başarana kadar onları üzsem de) ailemi de sevindirdim. şu anda sıkıntı çekiyorum, ama aşmama az kaldı. hem ailemi hem de kendimi mutlu edeceğime inanıyorum.

okulda aldığımız girişimcilik ve liderlik dersine bir hafta Dr. M. Sani Şener bey katılmıştı. kendisi ilk havalanı özelleştirmesiyle girişimini gerçekleştirmiş, şu anda dünya üzerinde 15+ havaalanının ve hizmet şirketlerinin (havaş vb.) sahibi olan TAV Holdingin CEO’su. yaptığı konuşmasındaki sözü beni çok etkilemişti. ilk havalanı ihalesine girerken o konuda pek bilgi sahibi değilmiş. elinde öyle diğer ihaleye giren şirketler gibi nakit de yokmuş. gitmiş bankaya, bu ihale için kredi istemiş. banka vermemiş, çünkü güvenememiş. sonuçta çalışıp çabalayarak bu günkü konuma gelmiş. bize konuşmada şöyle dedi: “fikrinizi gerçekleştirmek için paraya ihtiyacınız var ve kendinize güveniyorsunuz. gidip bankadan kredi istiyorsunuz. eğer size kredi vermezlerse, bilin ki o fikir para yapacaktır.”

bunun bir çok örneği var. yakın tarihli ve çarpıcı bir örnek; Turkcell’i kurmak isteyen kişiler Sabancı’ya gidince geri çevriliyorlar. “neden herkes üzerinde telefon taşısın ki?” cevabını alıyorlar. rahmetli Sakıp Ağa ölmeden önceki son zamanlarında sorulan “hiç pişman oldunuz mu?” sorusunun üzerine, şu cevabı veriyor: “olmam mı, gsm sektörü ellerimden kaydı gitti. onu ben ittim. bu en büyük hatamdır”. sonrasında aynı kişiler Kara Mehmet’e gidiyor, o da fikirlerini kabul ediyor ve şu andaki halini biliyorsunuz zaten. Kara Mehmet’in buradaki özelliği ise, sunulan fikirleri beğeniyle dinlemesi ve yeri geldiğinde yatırımda risk almaktan çekinmemesi. şimdi Sabancı Telekom nerede, Turkcell nerede?

yani fikir iyi olduktan sonra, insan onu gerçekleştirmek istedikten sonra, engellerin önemi yok.

son yazılarımda biraz beylik laflar etmiş olabilirim, hatta tabirinin caiz olduğundan şüphem olmayacak bir biçimde dile getirecek olursam, artistlik yapmış da olabilirim. huyum kurusun..

ama başarı hikayelerini okuyan, başarısızlık hikayelerini canlı gören biri olarak, daha büyüğünü yapmaya çalışıyorum. başarılı olduktan sonra nasıl yaptığımı anlatmak yerine, başarılı olma sürecini canlı canlı anlatıyorum. sonuçta başarısız olmamın hiç bir önemi yok. aldığım riskler bana keyif veriyor ve benden bir şey almasına izin vermiyorum. (ne de olsa sonuçta bilgisayar mühendisi olacağım ya hani :) ) kendime güveniyorum, engelleri aşmaya çalışıyorum. amacıma giden yollar değişse de, bazen bataklıktan bazen kendinden yürüyen bantlardan geçse de amacıma bir şekilde ulaşıyorum. duamı eksik etmiyor, daha çok çalışmaya çalışıyorum.

bu blogu takip ederek bu hikayeyi izleyebilirsiniz. tekrarlıyorum ki hikayenin en heyecanlı yerindeyim. sonuçları gördüğünüzde mücahit demişti bak gerçekmiş de diyebilirsiniz, zaten belliydi adam söylüyordu da diyebilirsiniz. ya da o kadar anlattı fıs çıktı da diyebilirsiniz. ama bu risktir. ben bu riski alıyorum. çünkü kendime güveniyorum.

kız isterken en kötü ihtimalle bilgisayar mühendisi derler, iyi ihtimalle de projemin adını söylemeleri yeterli olur. muhtemelen tüm dünya duymuştur. hatta o zaman bilgisayar mühendisi olduğumdan bahsedilmez bile…

bu yazıyı yazarken ne tesadüftür ki tv’den kulağıma çalınan şarkı sözlerini de verip bitiriyorum.

“sen boşver onları uç kelebek, onların ruhu böyle rengarenk değil ki” nev - kelebek

“sen seç kendi hayatın, lallaalalalalaaa, her kes bir şey söyler, sen kalbini dinle.” emre altuğ - hatırlamıyorum.

Bu yazının etiketleri: ailem, alt yapı, aşk, ben, bilgisayar mühendisliği, blog, burs, CEO, Emre Altuğ, engel, fen lisesi, fikir, girişimcilik, hata, hayat, hedef, hikaye, holding, iş, kredi, memur, Nev, para, proje, Sabancı, şarkı, sınav, şirket, TAV, Times, Turkcell

Benzer yazılar:

sessiz ve derinden

2008-07-27T17:26:43Z

yine çok aksattım blogumu. ama internete düzenli giremememden kaynaklanıyor. kafamı toparlayıp yazacak vakit bulamıyorum. yoksa çok konu var aklımda. taslaklarda da bekleyen yazılar var. şu sıralar başlıkta da göreceğiniz gibi hayat hikayemin en heyecanlı dönemlerini yaşıyorum. sorunlar geride kalıyor, önüme yeni fırsatlar açılıyor. projelerimi tasarlıyorum, uygulamaya geçmek üzereyim.

şirketimle sözleşmem bittiğinde (çok havalı oldu sanırım, stajım bittiğinde diyeyim), fetret devrinden çıkıp güçlü köklerin üzerine koca bir çınar dikmek istiyorum. fidan var, kökler de çok güçlü maşallah, sırada ortaya birşeyler koymak, meyve vermek var. Allah yolumu, yolunuzu açık etsin.

Steve Jobs’un meşhur konuşmasına istinaden söylüyorum ki, aç da kaldım, budala da kaldım. yaşıma nazaran yeterince başarılı da oldum, yeterince hata da yaptım. tecrübelerimi kullanıp fikirlerimi gerçekleştirmek istiyorum.

hikayenin en heyecanlı yerinde benden desteğini esirgemeyen sevgili aileme, sayın psikologuma, harika dostlarıma (elif, fatih, ahsen ve diğer harika dostlarıma), anlayışlı şirketime, friendfeed ve twitter arkadaşlarıma bir kez daha teşekkür ederim.

son olarak da eskilerden beri dikkat ettiğim, hala ders çıkardığım Şeyh Edebâli’nin Osman Bey’e nasihatlerini paylaşmak istiyorum.

Ey Oğul!

Beysin! Bundan sonra öfke bize; uysallık sana… Güceniklik bize; gönül almak sana.. Suçlamak bize; katlanmak sana.. Acizlik bize, yanılgı bize; hoş görmek sana.. Geçimsizlikler, çatışmalar, uyumsuzluklar, anlaşmazlıklar bize; adalet sana.. Kötü göz, şom ağız, haksız yorum bize; bağışlama sana… Bundan sonra bölmek bize; bütünlemek sana.. Üşengeçlik bize; uyarmak, gayretlendirmek, şekillendirmek sana..

Ey Oğul!

Yükün ağır, işin çetin, gücün kıla bağlı, Allah Teala yardımcın olsun. Beyliğini mübarek kılsın. Hak yoluna yararlı etsin. Işığını parıldatsın. Uzaklara iletsin. Sana yükünü taşıyacak güç, ayağını sürçtürmeyecek akıl ve kalp versin. Sen ve arkadaşlarınız kılıçla, bizim gibi dervişler de düşünce, fikir ve dualarla bize vaat edilenin önünü açmalıyız. Tıkanıklığı temizlemeliyiz.

Oğul!

Güçlü, kuvvetli, akıllı ve kelamlısın. Ama bunları nerede ve nasıl kullanacağını bilmezsen sabah rüzgarlarında savrulur gidersin.. Öfken ve nefsin bir olup aklını mağlup eder. Bunun için daima sabırlı, sebatkar ve iradene sahip olasın!.. Sabır çok önemlidir. Bir bey sabretmesini bilmelidir. Vaktinden önce çiçek açmaz. Ham armut yenmez; yense bile bağrında kalır. Bilgisiz kılıç da tıpkı ham armut gibidir. Milletin, kendi irfanın içinde yaşasın. Ona sırt çevirme. Her zaman duy varlığını. Toplumu yöneten de, diri tutan da bu irfandır.

İnsanlar vardır, şafak vaktinde doğar, akşam ezanında ölürler. Dünya, senin gözlerinin gördüğü gibi büyük değildir. Bütün fethedilmemiş gizlilikler, bilinmeyenler, ancak senin fazilet ve adaletinle gün ışığına çıkacaktır. Ananı ve atanı say! Bil ki bereket, büyüklerle beraberdir. Bu dünyada inancını kaybedersen, yeşilken çorak olur, çöllere dönersin. Açık sözlü ol! Her sözü üstüne alma! Gördün, söyleme; bildin deme! Sevildiğin yere sık gidip gelme; muhabbet ve itibarın zedelenir…

Şu üç kişiye; yani cahiller arasındaki alime, zengin iken fakir düşene ve hatırlı iken, itibarını kaybedene acı! Unutma ki, yüksekte yer tutanlar, aşağıdakiler kadar emniyette değildir.

Haklı olduğun mücadeleden korkma! Bilesin ki atın iyisine doru, yiğidin iyisine deli derler.

En büyük zafer nefsini tanımaktır. Düşman, insanın kendisidir. Dost ise, nefsi tanıyanın kendisidir. Ülke, idare edenin, oğulları ve kardeşleriyle bölüştüğü ortak malı değildir. Ülke sadece idare edene aittir. Ölünce, yerine kim geçerse, ülkenin idaresi onun olur. Vaktiyle yanılan atalarımız, sağlıklarında devletlerini oğulları ve kardeşleri arasında bölüştüler. Bunun içindir ki, yaşayamadılar.. İnsan bir kere oturdumu, yerinden kolay kolay kalkmaz. Kişi kıpırdamayınca uyuşur. Uyuşunca laflamaya başlar. Laf dedikoduya dönüşür. Dedikodu başlayınca da gayri iflah etmez. Dost, düşman olur; düşman, canavar kesilir!..

Kişinin gücü, günün birinde tükenir, ama bilgi yaşar. Bilginin ışığı, kapalı gözlerden bile içeri sızar, aydınlığa kavuşturur. Hayvan ölür, semeri kalır; insan ölür eseri kalır. Gidenin değil, bırakmayanın ardından ağlamalı… Bırakanın da bıraktığı yerden devam etmeli. Savaşı sevmem. Kan akıtmaktan hoşlanmam. Yine de, bilirim ki, kılıç kalkıp inmelidir. Fakat bu kalkıp-iniş yaşatmak için olmalıdır. Hele kişinin kişiye kılıç indirmesi bir cinayettir. Bey memleketten öte değildir. Bir savaş, yalnızca bey için yapılmaz. Durmaya, dinlenmeye hakkımız yok. Çünkü, zaman yok, süre az!..

Yalnızlık korkanadır. Toprağın ekim zamanını bilen çiftçi, başkasına danışmaz. Yalnız başına kalsa da! Yeter ki, toprağın tavda olduğunu bilebilsin. Sevgi davanın esası olmalıdır. Sevmek ise, sessizliktedir. Bağırarak sevilmez. Görünerek de sevilmez!.. Geçmişini bilmeyen, geleceğini de bilemez.

Osman! Geçmişini iyi bil ki, geleceğe sağlam basasın.

Nereden geldiğini unutma ki, nereye gideceğini unutmayasın.

bu özeti, daha geniş versiyonu şurada.

bakmayın yazının veda gibi olduğuna, her şey yeni başlıyor…

Bu yazının etiketleri: ahsen, ailem, ben, blog, denker, dost, elif, fatih, friendfeed, hata, hayat, hikaye, iş, osman bey, osmanlı, proje, psikolog, şeyh edebali, şirket, sorun, steve jobs, twitter, veda

Benzer yazılar: